Strona:PL Adam Mickiewicz - Poezje (1929).djvu/465

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    77. WŁASNOŚĆ OSOBISTA.

    Skarżysz się, że ktoś z twojej własności korzysta:
    Grzech — jest to jedna twoja własność osobista.

    78. SKARGA.

    «U szło szczęście, i próżno dotąd za niem chodzę!...»
    Nie uszło: czeka ciebie na krzyżowej drodze.

    79. UPÓR.

    Pan dotąd miłosiernie patrzy na szatana,
    Lecz szatan odwraca się, by nie widział Pana.

    80. MĄDROŚĆ.

    Nauką i pieniędzmi drudzy cię zbogacą;
    Mądrość musisz sam z siebie własną dobyć pracą.

    81. MĄDROŚĆ I UMIEJĘTNOŚĆ.

    Aby mądrości nabyć, niedość mieć pojętność,
    Niedość uczyć się: mądrość nie jest umiejętność;
    Ta pragnie z teoryi praktykę wyciągnąć,
    A tamta teoryję praktyką osiągnąć.

    82. NAUKA BEZBOŻNYCH.

    Kiedy nad naukami bezbożnik pracuje,
    Strzeż się go: jest to zbójca, który broń kupuje.

    83. PRAKTYKA.

    «Na co będą potrzebne — pytało pachole —
    Trójkąty, czworoboki, koła, parabole?»
    «Że potrzebne — rzekł mędrzec — musisz teraz wierzyć;
    Na co potrzebne, zgadniesz, gdy zaczniesz świat mierzyć.»

    84. CZAS.

    Czas, jako powróz, wiąże ducha do natury:
    Póty męczyć się musim, aż zużyjem sznury.

    85. ATOM.

    «Świat widzialny jest atom» — Prawda, astronomie!
    Zacóż ty chcesz żyć cały tylko w tym atomie?...

    86. ROZPRAWA.

    O czemkolwiek rozprawa, im dłużej się wiodła,
    Tem dalsza jest od prawdy, jak woda od źrzódła.