Strona:PL Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz.djvu/041

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Tem bielsze, że odbite od ciemnej zieleni
Topoli, co go bronią od wiatrów jesieni.
Dom mieszkalny niewielki, lecz zewsząd chędogi,
I stodołę miał wielką, i przy niej trzy stogi        30
Użątku, co pod strzechą zmieścić się nie może.
Widać, że okolica obfita we zboże,
I widać z liczby kopic, co wzdłuż i wszerz smugów
Świecą gęsto, jak gwiazdy, widać z liczby pługów,
Orzących wcześnie łany ogromne ugoru,        35
Czarnoziemne, zapewne należne do dworu,
Uprawne dobrze na kształt ogrodowych grządek:
Że w tym domu dostatek mieszka i porządek.
Brama nawciąż otwarta przechodniom ogłasza,
Że gościnna i wszystkich w gościnę zaprasza.        40

Właśnie dwukonną bryką wjechał młody panek
I, obiegłszy dziedziniec, zawrócił przed ganek.
Wysiadł z powozu; konie porzucone same,
Szczypać trawę ciągnęły powoli pod bramę.
We dworze pusto, bo drzwi od ganku zamknięto        45
Zaszczepkami i kołkiem zaszczepki przetknięto.
Podróżny do folwarku nie biegł sług zapytać,
Odemknął, wbiegł do domu, pragnął go powitać.
Dawno domu nie widział, bo w dalekiem mieście
Kończył nauki, końca doczekał nareszcie.        50
Wbiega i okiem chciwie ściany starodawne
Ogląda czule, jako swe znajome dawne.
Też same widzi sprzęty, też same obicia,

    uległy strony rodzinne Poety, stanowczo rozstrzygnąć. Kwestji topograficznej poematu poświęcił osobne studjum Zygmunt Kramsztyk, („Soplicowo“ w „Tygodn. Ilustr.“ r. 1920 nry 33—36). — Najwięcej — acz niezupełnie — zbliża się do opisu Poety dwór w Cząbrowie (dziś Karpowiczów) niedaleko Świtezi. Tam wychowała się matka Poety i z Cząbrowa wyszła za mąż, z dworu Uzłowskich. Obacz Józefa Kallenbacha „Czasy i ludzie,“ Warszawa, 1905, str. 28—29.