Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/755

 Gaston zrazu na tę całą gruppę nie zważał, ale gdy już dosiadał podanego mu świeżego konia, słyszał jak jeden z obecnych mówił:
 — Jeżeli tak daléj poleci, to więcéj jak jednego jeszcze ztąd do Nantes zabije.
 Już Gaston miał z miejsca ruszyć, gdy nagłą, i straszną uderzony myślą, konia powstrzymał i na pocztmistrza skinął.
 Pocztmistrz nadszedł a Gaston go zapytał:
 — Któż tędy tak leciał jak szalony, że aż koń padł pod nim?
 — Kurjer od ministerstwa.
 — Kurjer od ministerstwa! krzyknął Gaston. I jechał z Paryża?
 — Tak jest.
 — Kiedyż tędy przyjeżdżał.
 — Przed dwiema godzina.
 Gaston wydał krzyk głuchy, podobny do jęku. On znał ministra Dubois.... Dubois podszedł go w kostjumie la Jonquière’a. Przypomniała mu się dobrowolność jego — i zadrżał. Pocóż wysłał tego kurjera z ta-