Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/75

 — No, tak jest.
 — Tam, gdzie wasza królewska mość teraz siedzisz?
 — W tém samém miejscu.
 — To był księże Ludwik Orleański?
 — On sam.
 — O, jaśnie oświecony panie, jakżeż jest niepodobien do waszéj królewskiéj mości, i jakżem kontenta, żem się ocknęła.
 — Ale ja nie, przemówiła Julija.
 — I cóż waszéj królewskiéj mości mówiłem! zawołał Dubois. Ty zaś Julijo, moje dziecię, wartaś tyle złota ile ważysz.
 — Więc mnie zawsze kochasz, moja Myszko? pytał rejent.
 — Mam słabość do waszéj królewskiéj mości.
 — Pomimo snów twoich?
 — Czasem nawet właśnie z przyczyny tych snów, jaśnie oświecony panie.
 — To nie bardzo jest pochlebném, jeżeli wszystkie sny twoje podobne do dzisiejszego.
 — O, niechaj wasza królewska mość nie przypuszcza, ażebym co noc cierpiała na zmorę.