Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/741

rzenia sędziów, nigdy z lepszą nadzieją do więzienia swojego nie wrócili.
 Siedzieli właśnie w spólnéj izbie i wieczerzali, przypominając sobie różne szczegóły posiedzenia dzisiejszego, gdy na raz jeden drzwi otworzono i ukazała się blada i surowa twarz woźnego.
 To jego zjawienie się zamieniło nagle ich wesołe wnioski w tęschne uderzania serca.
 Woźny przystąpił bliżéj, dozorca więzień stanął u drzwi, a w ciemności korytarza zabłysnęły lufy muskietów.
 — Czegóż pan chcesz od nas? zapytał Pontcalec, i cóż znaczą te ponure przybory?
 — Panowie, odpowiedział woźny, przynoszę wam wyrok trybunału: uklęknijcie, by go posłyszéć.
 — Ależ to tylko wyroku śmierci klęczący się słucha, ozwał się Mont-Louis.
 — Uklęknijcie panowie, powtórzył woźny.
 — Powinni to uczynić winni i ludzie podrzędni, odpowiedział Ducouëdic. My