Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/736

 Wróciwszy do więzienia, Pontcalec cieszył się, że tyle prawd sędziom swoim nagadał.
 — Mniejsza o to, odparł Mont-Louis, ależ sprawa nasza zawsze źle stoi: Bretanija nie powstaje.
 — Czeka wyrzeczenia wyroku na nas, zauważył Talhouet.
 — O, to zapóźno powstanie! wyrzekł Mont-Louis.
 — Ależ nas skazać nie mogą, ozwał się znowu Pontcalec. Prawda, że jesteśmy winni, ale o tém my sami tylko wiemy, któż nas może skazać, nie mając żadnych przeciwko nam dowodów! Komissja?
 — Nie komissja, ale Dubois.
 — Radbym był jednę rzecz zrobił, ozwał się Ducouëdic.
 — Cóż takiego?
 — Krzyknąć na pierwszém posiedzeniu: »Dalejże z nami, Bretończykowie!« Widziałem na sali nie jednę twarz przyjazną. Otóż bylibyśmy polegli albo wolni dzisiaj. A co do mnie, to wolę śmierć, aniżeli tak straszne i niepewne oczekiwanie.