Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/725

rejenta. Kazał stangretowi popędzać co koń mógł wyskoczyć, i w przeciągu kwadransa stanął na ulicy du Bac.
 Drzwi się otworzyły i posłyszano krzyk niewieści. Helena czekała powrotu jego przy oknie, widziała powóz zajeżdżający, poznała go, i pełna radości wybiegła naprzeciwko kochanka.
 — Wszyscy ocaleni! zawołał Gaston na jéj widok, wszyscy! przyjaciele moi, i ja, i ty!
 — O mój Boże! wymówiła blednąc, więc go zabiłeś?
 — Nie, nie, dzięki Bogu! O Heleno, cóż to za człowiek ten rejent! ah jakież to serce! O, kochaj go, moja Heleno! nieprawdaż, że i ty go kochasz?
 — Tłumacz się wyraźniéj, Gastonie.
 — Chodź, pomówimy teraz o sobie. Mam tylko chwil kilka wolnych. Lecz książę ci wszystko opowie.
 — Ale jedno przedewszystkiém: jakiż jest los twój, Gastonie?
 — Najpiękniejszy w świecie! Będę mężem twoim, a przytém czczonym i boga-