Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/718

bym jéj to sam powiedział, że ona jest córką moją: tylko tej nagrody żądam.
 — Świętym mi jest rozkaz waszéj królewskiéj mości, odpowiedział Gaston aż do łez wzruszony.
 I skłoniwszy się po raz drugi, wybiegł z szklarni.
 — Tędy! wołał za nim Dubois. Jesteś rzeczywiście tak pomieszanym, iżby naprawdę sądzono, żeś kogo zabił i przyaresztowanoby pana. Przejdź przez ten lasek a dojdziesz do drzwi, wiodących na ulicę.
 — O dziękuję! pan pojmujesz że każda zwłoka.....
 — Może być nieszczęsną. Właśnie też dlatego, dodał Dubois z cicha, wskazałem ci najdłuższą drogę.
 Gaston wybiegł. Dubois ścigał go przez chwilę wzrokiem; a gdy mu znikł z oczu, zwrócił się do księcia.
 — Jaśnie oświecony pan jesteś niespokojnym, jak mi się zdaje? zapytał.
 — Tak jest, rzeczywiście, odpowiedział książe.