Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/717

uwolni nieszczęśliwych od strasznych udręczeń.
 Dubois brwi zmarszczył.
 — Tak, masz słuszność, wyrzekł rejent, jedz raczéj sam.
 I dodał z cicha:
 — A pamiętaj tego rozkazu z rąk nie wypuszczać.
 — Wasza królewska mość więcéj się jeszcze od pana de Chaulay spieszysz, pochwycił Dubois, i zapominasz, że jest ktoś w Paryżu, co będzie sądził, że on umarł skoro go nie ujrzy.
 Te wyrazy uderzyły Gastona i przypomniały mu Helenę, Helenę, którą niespokojną i strwożoną zostawił; Helenę, która go oczekiwała, i któraby mu nigdy nie przebaczyła, że wyjechał z Paryża bez widzenia jéj poprzednio.
 Chwila jedna zdecydowała go: pocałował w rękę rejenta, odebrał ułaskawienie, skłonił się ministrowi, i już miał wychodzić, gdy książę zawołał.
 — Ale ani słowa Helenie o tajemnicy, którą ci odkryłem, nieprawdaż? Dozwól,