Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/714

 — Ba! pochwyci! Dubois, nie umiera się już z miłości; miało to miejsce za czasów pana d’Urfé i panny de Scuderi, ale nie teraz.
 — Tak, może pan masz słuszność, ale pchnięcie sztyletem zawsze uśmiercić potrafi. I Gaston się schylił, podniósł nóż z ziemi z wyrazem, który żadnéj wątpliwości nie pozostawił.
 Dubois się nie ruszył; książę posunął się o krok jeden.
 — Rzuć to ostrze! krzyknął tonem nakazującym.
 Gaston już je do piersi swoich wymierzył.
 — Rzuć ten nóż! powtórzył książę.
 — Życie dla moich przyjaciół, jaśnie oświecony panie!
 Rejent się znowu do Dubois zwrócił, który miał ciągle uśmiech szyderczy na ustach.
 — Dobrze, oni będą żyli! wyrzekł rejent nakoniec.
 — O jaśnie oświecony panie! zawołał Gaston porywają rękę jego, ażeby ją do ust po-