Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/71

dzone czekaniem waszéj królewskiéj mości, zasnęłyśmy obiedwie z Juliją.
 — Wiem o tém, i spałyście bardzo smacznie, gdyśmy weszli.
 — Otóż, jaśnie oświecony panie, nie tylko żem spała, ale śniłam nawet.
 — Doprawdy?
 — Rzeczywiście. Nie wiem czy i Julija śniła, ale co do mnie, zdawało mi się, że widzę....
 — Słuchaj Dubois, sądzę, że to będzie coś interessującego, zawołał książe.
 — W miejscu pana opata siedział jakiś oficer, nie zajmowałam się nim wcale i zdaje mi się, że on dla Julii przyszedł.
 — Czy słyszysz, moja panno? przerwał Dubois, strasznie ciebie obwiniają, Julija, mniej przytomna, i którą dla zrównoważenia Myszy nazwano Szczurem, milczała rumieniąc się.
 — A któż był na mojém miejscu? pytał książę.
 — Ach! otóż to właśnie, o czém mówić chciałam, odpowiedziała Mysz. W miejscu