Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/709

 — Więc nie odgadłeś?
 — Czego?
 — Przyczyny, dla któréj ci przebaczam.
 Gaston jednym rzutem myśli całą objął przeszłość: swoję młodość smutną i samotną, nieszczęsną śmierć brata, swoję miłość dla Heleny, długie dni rozłączenia z nią, noce krótkie, które pod jéj oknem spędzał; sporną podróż do Paryża, dobroć i względy dla niéj księcia, a nakoniec tę niespodzianą łaskawość; lecz w tém wszystkiém niczego odgadnąć nie zdołał.
 — Podziękuj Helenie, przemówił książę, widząc iż on napróżno myśl swoję trudzi, podziękuj Helenie, bo jéj to zawdzięczasz życie.
 — Helenie! poszepnął Gaston.
 — Nie mogę ukarać kochanka córki mojéj.
 — Helena jest córką waszéj królewskiéj mości? a ja chciałem zabić jéj ojca!
 — Przypomnij sobie coś przed chwilą był wyrzekł: idzie się jako wybrany do spełnienia czynu a wraca jako morderca; niekiedy nawet wraca się straszniejszym