Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/681

zeznań naszych, a gdyśmy zostali sami, uciekliśmy pospołu, i to bardzo szczęśliwie.
 — I zamiast uciekać, dotrzéć co rychléj do granicy, uchronić się od pogoni, przyszedłeś pan tutaj z narażeniem swojego życia!
 — Wyznaję, jaśnie oświeconemu panu, odpowiedział Gaston, rumieniec się, że nasamprzód przedstawiła mi się wolność, jako rzecz najponętniejsza, najdroższa na ziemi. Pierwsze powiewy świeżego powietrza upoiły mnie, ależ i niebawem począłem rozmyślać.
 — O jednéj tylko zapewne rzeczy.
 — Nie, o dwóch, jaśnie oświecony panie.
 — O Helenie, którą opuszczasz.
 — I o przyjaciołach moich, nad którymi miecz wzniesiono.
 — Więc postanowiłeś....
 — Jestem do ich sprawy przykuty i niepowinienem ich odstąpić, dopóki zamiaru naszego nie spełnimy.
 — Zamiaru naszego?