Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/671

quière, widzę że ś. p. Herkules mało co znaczyłby przy tobie.
 — Co tam! w téj chwili przeniósłbym całą bastylję z miejsca na miejsce.
 Uszli kilkadziesiąt kroków w milczeniu, a potém zwrócili się w małą uliczkę przedmieścia ś. Antoniego. Była dopiero godzina dziewiąta, lecz zupełnie pusto na ulicach, bo wiatr dął całą siłą.
 — A teraz mój kawalerze, przemówił la Jonquière, bądź tak dobrym i chodź ze mną na koniec przedmieścia.
 — Pójdę z tobą choćby i do piekła.
 — O, nie tak daleko, jeżeliś łaskaw, bo dla większéj ostrożności potrzeba, ażeby każdy w inną poszedł stronę.
 — Cóż to za powóz?
 — Mój.
 — Jakto! twój?
 — Tak jest.
 — A, mój kapitanie, powóz i cztery konie, toćże jeździsz gdyby jaki książę!
 — Tylko trzy konie, mój kochany, bo jeden jest dla ciebie.
 — Jakto! pozwalasz mi jednego?