Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/652

lewska mość jesteś naczczo. Jakiż więc koniec historji?
 — Koniec historji jest: żem obiecał prosić rejenta i że rejent zezwoli.
 — Rejent popełni niedorzeczność.
 — Nie, mój panie: on się tylko poprawi.
 — Otóżto! tylko tego nam brakowało, byś się wasza królewska mość do jakiegoś wynagrodzenia krzywd wyrządzonych panu de Chaulay poczuwał.
 — Nie jemu, lecz jego bratu.
 — Tém lepiéj. I cóż wasza królewska mość zrobiłeś temu bratu?
 — Porwałem mu kobietę, którą kochał.
 — Którą?
 — Matkę Heleny.
 — To źle, wielką wasza królewska mość popełniłeś niesłuszność: bo gdybyś tego nie był uczynił, nie mielibyśmy obecnie takiego ambarasu.
 — Stało się; a teraz potrzeba nam się z niego wywinąć, o ile tylko możemy najlepiéj.
 — Nad tém właśnie pracuję.... Kiedyż ślub?