Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/648

 — Dubois, przerwał mu rejent, ty nie znasz tego chłopca.
 — Jakiego chłopca?
 — Kawalera de Chaulay.
 — Doprawdy? Przedstawisz mi go wasza królewska mość, gdy zostanie zięciem jaśnie oświeconego pana.
 — A więc jutro.
 Dubois się obrócił zdumiony, opierając obiedwie ręce na fotelu, i wytrzeszczył swoje maleńkie oczy na rejenta, o ile tego oprawa ich dozwalała.
 — Czyś wasza królewska mość zwarjował?
 — Nie, ale to jest człowiek poczciwy, a tacy ludzie bardzo rzadko się zdarzają, o czém ty wiesz najlepiéj, opacie.
 — Poczciwy człowiek! Ha! pozwól sobie wasza królewska mość powiedziéć, że dziwnie rozumiesz ten wyraz: poczciwy człowiek.
 — Wierzę, że ja i ty o nim różne mamy pojęcia.
 — I cóż on zrobił, ten poczciwy człowiek? Napuścił-że trucizną puginał, któ-