Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/616

 Gaston nagłym rzutem oka wyśledził wyraz jego twarzy: był on i dzisiaj pełen grzeczności i chęci uprzejmych. Czyliż mu wyrok wczoraj zapadły jeszcze nie był świadomym? albo przywdział-że tylko taką maskę?
 — Czy pan zechcesz potrudzić się do sali posiedzeń? zapytał pan de Launay Gastona.
 Gaston się podniósł. Zaszumiało mu w uszach: skazany na śmierć w każdym rozkazie, którego celu nie zna, już się widzi być prowadzonym na rusztowanie.
 — Mogęż wiedziéć dla czego mam zejść na salę posiedzeń? zapytał Gaston głosem o tyle spokojnym, że w nim żadne z wewnętrznych nie odbrzmiało wrażeń.
 — Ażebyś pan przyjął czyjąś wizytę. Wszakżeś o to wczoraj pana naczelnika policji prosił, byś się mógł z kimś widziéć.
 Gaston zadrżał.
 — Więc tę osobę zobaczę?
 — Tak jest.
 Gaston już otwierał usta do dalszych pytań, bo przecież prosił; ażeby się