Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/613

ze śmiechem wszystko przyrzekła czego żądał. Widzisz jak dotrzymuję słowa.»
 «Oddalił się więc nieco a pan Herment przystąpił bliżéj.»
 «I zaczęła się rozmowa, przy której ruchy, inne od słów wyrzeczonych, miały znaczenie.”
 — «Pani masz szczerych przyjaciół, ozwał się Herment, przyjaciół wysoko położonych, którzy się panią zajmują.»
 «Przypomniała mi się oczywiście pani du Maine.
 — «O mój panie; zawołałam, czy masz jakie polecenie do mnie?
 — «Cicho! poszepnął Herment, pokaz mi pani język.»
 «Jakżeż mi serce uderzyło.»
 Gaston położył rękę na swojém sercu i ono biło także gwałtownie.
 — «I cóż mi pan przynosisz?»
 — «O, nic, chyba samego siebie; ale przyniosą pani przedmiot w mowie będący.»
 — «I cóż to jest? powiedz pan!
 — «Wiadomo jak łóżka w bastylji są