Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/61

 — A co?
 — Przepraszam, zapomniałem, że to jest syn waszéj królewskiéj mości.
 — Mój kochany, ozwał się kawaler, jesteś taki parafianin, że aż strach!
 — Cóż to się znaczy! zawołał rejent. Jakżeż on w ten sposób może do księcia krwi przemawiać?
 — Jest on uprzedzonym, by udawał że nie wie kogo ma przed sobą i miał księcia za zwyczajnego szlachcica. A z resztą, mówiłem mu, by go podrażnił.
 — Przepraszam mój panie, ozwał się książę Ludwik, mówiłeś cóś do mnie, a że i ta pani właśnie do mnie zagadała, nie uważałem coś pan powiedział.
 — I pan chcesz ażebym powtórzył, to com powiedział? zapytał kawaler z drwinkami.
 — Radbym usłyszeć.
 — A więc powiedziałem! Jesteś pan taki parafianin, że aż strach.
 — Szczycę się tém, mój panie, bo mnie to odróżnia od pewnego Paryżanina, z którym się znam.