Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/607

 — Nie, pragnę jeszcze jednéj rzeczy, lecz nie wiem do kogo się z tém życzeniem odezwać.
 — Najpierwéj do mnie, a jako naczelnik policji, zobaczę czy mogę na odpowiedzialność moję przychylić się do niego, albo też najjaśniejszemu panu przedstawić.
 — Chciałbym się jeszcze z dwiema widziéć osobami.
 — Hm! zobaczymy.
 Tym wyrazom towarzyszył jakiś ruch, który Gaston za oznakę wahania się uważał.
 — Niechaj osoby te zobaczę gdziekolwiekbądź, pospieszył więc dodać, i choćby najkrótszą chwilę tylko.
 — Dobrze, obaczysz je pan.
 — O, mój panie, zawołał Gaston zbliżając się do niego, jak gdyby mu rękę chciał uścisnąć, wielce mnie pocieszasz.
 — Jednakżeż pod jednym warunkiem.
 — Pod jakimże? Niemasz warunku zgodnego z honorem moim, któregobym nie przyjął w zamian tak wielkiéj łaski.
 — Otóż nie powiesz nikomu o wyroku swoim, i dasz mi pan na to słowo honoru.