Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/60

chwili sąsiadka młodego księcia, z uśmiechem, który pokazał zęby tak równe, jak najpiękniejszy sznurek pereł. Jakto! pan nie lubisz wieczerzać?
 — Nie lubię ani jeść ani pić, kiedy nie mam głodu i pragnienia.
 — Błazen! pomruknął książę, i obrócił się do Opata, który sobie usta przygryzał.
 Towarzysz księcia Ludwika, śmiejąc się wymówił:
 — Ależ książę robisz wyjątek, co do nudzenia się swojego, z naszych miłych współtowarzyszek?
 Ludwik Orleański się zarumienił i odrzekł:
 — Nie rozumiem pana.
 — Mówię, że pan nie po pełnisz téj niegrzeczności względem tych dam tutaj, opuszczając tak wcześnie ich towarzystwo.
 — Jest już późno, mój panie.
 — Ba! odparł kawaler, zaledwie północ.
 — A potém... dodał książę, szukając wymówki, a potém... jestem zaręczony.
 Kobiety w głos się rozsmiały.
 — Jakiż osioł! pomruknął Dubois.