Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/589

 — I cóż tam mój panie, czyż ci się twój towarzysz spodobał? zapytał Gastona.
 — Owszem, tém bardziéj, żem kapitana la Jonquière już dawniéj znał.
 — Powiedziałeś mi to, co zadanie moje jeszcze trudniejszém czyni, odpowiedział pan de Launay. Ale co raz obiecałem, dotrzymać zwykłem. Dozwolę więc tych odwiedzin codziennie na godzinę jednę. Oznacz pan czas: wieczorem czy z rana?
 Gaston, nie wiedząc co miał odpowiedziéć, spojrzał na Jonquière’a.
 — Oznacz godzinę piątą z południa, poszepnął mu tenże.
 — O piątéj godzinie z południa, jeżeliś pan łaskaw zezwolić, ozwał się Gaston.
 — Więc tak, jak dzisiaj?
 — Tak samo.
 — Dobrze; przystaję na to życzenie.
 Gaston i la Jonquière zamienili znaczące spojrzenie, poczém odprowadzono kawalera do jego mieszkania.

---