Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/584

jak się żenią ci, którzy już żadnych innych nie mają widoków.
 — Gdym przystąpił do tego rokoszu nie kochałem jeszcze.
 — A skoroś już raz przystąpił?
 — To już i cofnąć się nie chciałem.
 — Brawo! to dowodzi charakteru. Czy cię brano na torturę?
 — Nie; ale mało brakowało do tego.
 — To cię i wezmą.
 — Dla czego?
 — Bo i mnie wzięto; a byłoby niesprawiedliwością, gdyby pomiędzy nami jaką czyniono różnicę. Patrz, co ci hultaje z moich sukien zrobili.
 — Na jakąż torturę pana wzięto? zapytał Gaston, drżąc cały na wspomnienie tego, co pomiędzy nim a d’Argensonem zaszło.
 — Wycierpiałem wodną; to jest, wypiłem półtoréj baryłki. Mój żołądek był gdyby bukłak. I nie byłbym nigdy przypuszczał, ażeby pierś ludzka tyle w sobie, bez pęknięcia, mogła pomieścić płynu.
 — I czyś pan bardzo cierpiał? zapytał