Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/582

 — Właśnie téż dla tego! szczebiotała jak sroka i obydwaj siedzimy teraz w klatce. Lecz nie mówmy już o tém. Cóż pan tu robisz?
 — Bawię, się.
 — Bawisz się? to wcale nie źle!... I czemżeż się bawisz?
 — Robię wiersze, zjadam konfitury i przebijam podłogę.
 — Robisz dziury w gipsowaniu sufitów królewskich? zawołał la Jonqujère, drapiąc się po nosie. O, to dobrze wiedziéć o tém. A cóż pan de Launay na to mówi?
 — On nic o tém nie wie; a zresztą nie ja sam podobnéj oddaję się czynności, każdy coś tutaj przekuwa: jeden podłogę, drugi komin, trzeci ścianę; a pan, czy także czego nie przekuwasz?
 La Jonquière spojrzał na Gastona, ażeby się przekonać, czy sobie nie żartuje z niego.
 — Opowiem ci to późniéj, wymówił po chwili, a teraz pogadajmy poważnie: czy pan jesteś na śmierć skazanym?
 — Ja?
 — Tak jest, pan.