Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/580

 — Tak jest, bo się zbyt łatwo powierzasz. Zwracam twoją uwagę na to, w przypadku wyjścia ztąd, a bardziej jeszcze, gdy tutaj pozostaniesz.
 — Dziękuję.
 — Czy nie uważałeś, że ktoś chodzi za panem?
 — Nie.
 — Jeżeli się knuje spisek, mój kochany, potrzeba raczéj po-za siebie, a nie przed sobą patrzéć.
 Gaston wyznał że nigdy téj przezorności nie miał.
 — A księcia czy aresztowano?
 — Nie wiem, i właśniem się o to miał pana zapytać.
 — Tam do licha! to mnie niepokoi. Pan do niego zawiozłeś jakąś młodą kobietę?
 — Pan to wiesz?
 — Ej, mój panie, wszystko się wie! Może to ona się wygadała? O mój kochany, te kobiety! te kobiety!
 O tamta, to wcale co innego, i pod względem odwagi, roztropności i poświęcenia się. Ręczę za nią, jak za samego siebie.