Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/58

 — To Julia! zawołał Dubois, o nieszczęsna!
 — A otóż i wszystko w najlepszym porządku: moja metressa i twoja!.... słowo honoru, dałbym nie wiedzieć co, gdybym się mógł naśmiać do woli.
 — Poczekaj wasza królewska mość, chwilkę cierpliwości!
 — Ale czyś ty oszalał? cóż u licha chcesz robić?.... Dubois, rozkazuję ci pozostać. Chcę zobaczyć jak się to wszystko skończy.
 — Posłusznym waszéj królewskiéj mości, ale zrobię jedno wyznanie....
 — Jakież?
 — Że już nie wierzę w cnotę niewieścią.
 — Dubois! zawołał rejent, rzucając się na kanapę, gdy i opat toż samo zrobił, jesteś wyborny, na moje słowo. Umieram ze śmiechu.
 — Śmiejmy się, jaśnie oświecony panie, ale ostrożnie; masz wasza królewska mość słuszność: potrzeba się końcowi tego wszystkiego przypatrzyć.
 I obydwaj serdecznie się naśmiali, a po-