Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/541

 — Uspokój się więc pan: interes bretoński źle stoi, dla tego mieliśmy honor objadować pospołu.
 — Ej panie! zapewneś skompromitowany w téj sprawie?
 — Lękam się tego.
 — A, to mi proszę wybaczyć.
 — Pan mnie raczéj chciéj wybaczyć. Ale otóż mam sąsiada, który tak stuka w podłogę, że niemal deski pękają; pozwól, że odpowiem niecierpliwemu.
 — Zrób to, mój panie, bo jeżeli mnie moje wyrachowania topograficzne niemytą, powinien to być margrabia de Pompadour.
 — Nie łatwo się o tém przekonam.
 — Ej to nie tak trudno, jak pan sądzisz.
 — Jakżeż więc?
 — Nie stukaż on w sposób niezwyczajny?
 — Tak jest. Czyliż ten sposób stukania ma jakieś znaczenie?
 — Niezawodnie. To jest nasz sposób porozumienia się, gdy nie mamy szczęścia rozmawiania wprost z sobą, jak to obecnie czynimy.
 — Chciej mi pan dać klucz do tego.