Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/53

 — Ej co tam! w Paryżu lepiéj się zaśmieją. Ale jak wasza królewska mość powiedziałeś, jestem czasem trefnisiem i chcę rozśmieszyć.
 Powóz zatrzymał się na przedmieściu ś. Antoniego, przed domem zasłoniętym wysokim murem, po-za którym rosnące topole do reszty go zakryły.
 — Czyż to nie tutaj jest mały domek Nocé’go? zapytał rejent.
 — Tak jest. Jaśnie oświecony pan masz dobrą pamięć: pożyczyłem go na dzisiaj od niego.
 — Czyliżeś aby wszystko dobrze urządził? Wieczerza, będzież smaczna i godna księcia krwi?
 — Obstalowałem ją sam, i księciu Ludwikowi na niczém zbywać nie będzie. Lokaje ojca jego usługują mu; kucharz ojca jego gotuje dla niego, i poumizga się....
 — Komuż?
 — Zobaczysz to jaśnie oświecony pan na własne oczy. Ma to być niespodzianka...
 — A wino?
 — Z własnéj piwnicy Waszéj królewskiéj