Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/500

 To obradowanie na środku ulicy mogłoby się było śmieszném wydawać, gdyby nie było chodziło o śmierć lub życie czterech pierwszych obywateli bretońskich.
 — Otóż nie mieliśmy podobno słuszności, ozwał się Mont-Louis, a teraz, margrabio, rozkaz: będziemy tobie powolni.
 — Obaczcie pierwéj co zrobię, a potém możecie robić co zechcecie.
 I po tych słowach udał się wprost do mieszkania swojego, a za nim szli trzéj przyjaciele. Gdy stanął u drzwi, strzeżonych przez oddział gwardzistów, uderzył w ramię jednego z nieb, mówiąc:
 — Mój przyjacielu, proszę cię, byś wywołał oficera swojego.
 Żołnierz przekazał to żądanie sierżantowi, który wywołał kapitana.
 — Czegóż pan chcesz? zapytał kapitan Pontcalec’a.
 — Radbym wejść do siebie.
 — Któż pan jesteś?
 — Margrabia de Pontcalec.