Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/442

 — Więc napisz natychmiast do pana Delaunay, bo chcę, ażeby go bezzwłocznie uwolnił.
 Zdaje się, że Dubois spodziewał się tego rozkazu, bo nic na to nie odpowiedział i nie zadziwił się wcale: lecz wyjął z pugilaresu zwój papierów i począł je przeglądać.
 — Czy mnie słyszałeś? ozwał się rejent po chwili.
 — Jak najdokładniéj.
 — A więc bądź posłusznym.
 — Pisz wasza królewska mość sam do niego.
 — I dla czegóż sam mam pisać?
 — Bo mojéj ręki nic w świecie nie zmusi, by podpisała zgubę waszej królewskiéj mości.
 — Otóż i znowu frazesa! zawołał książę zniecierpliwiony.
 — Bynajmniej nie frazesa lecz fakta, jaśnie oświecony panie, bo kawaler de Chaulay jestże, albo nie, knującym spisek?
 — Jest nim, ale córka moja go kocha.
 — Słuszny powód, aby go uwolnić.