Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/44

 — Otóż pewna, że szczęście nam nie sprzyja, jaśnie oświecony panie. Przychodzimy o dwie minuty zapóźno.
 — Mordieu! zawołał książę rozjątrzony, biegnąc ku chórowi. Zobaczymy!
 — Sza, jaśnie oświecony panie! Jako opat, winienem wstrzymać waszą królewską mość od popełnienia świętokradztwa. Ach, i gdyby się to jeszcze na coś przydało!.... ale tutaj byłoby wszystko daremne!
 — A więc zaślubieni? zapytał książę, cofając się po-za kolumnę, pociągniony temi wyrazami towarzysza swojego.
 — Jak najzupełniej! I teraz nie odżeniłby ich i sam djabeł bez asystencji ojca świętego.
 — A więc napiszę do Rzymu.
 — Nie czyn wasza królewska mość tego, nie nadużywaj kredytu swojego! Lepiéj go zachowaj, gdy będę miał zostać kardynałem.
 — Ależ takiego mesaliansu cierpieć nie można!
 — Mesalianse są dziś bardzo w modzie, i tylko o tém mówią. Jego królewska mość