Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/439

rzut przeciwko niemu posłużyć może, mógł mu być zupełnie nieznanym.
 — O, to prawie jest niepodobna!
 — Ale... gdyby się znowu starał zbliżyć do pani, gdyby wynalazł mieszkanie twoje i żądał, byś do niego wróciła, albo przynajmniéj z nim się widziała?...
 — Uprzedzilibyśmy o tém Gastona, i zdanie jego...
 — Dobrze, odpowiedział rejent z uśmiechem melancholicznym, podał jéj rękę i zwrócił się ku drzwiom.
 — Panie! zawołała Helena drżącym i zaledwie dosłyszalnym głosem.
 — Czy pani czego jeszcze życzysz?
 — A on... czy mogę go zobaczyć?
 Wyrazy te, jakoby konające, wyszły z ust młodéj dziewczyny.
 — Tak, ale dla pani będzie przyzwoiciéj, jeżeli to rzadko tylko nastąpi:
 Helena spuściła oczy.
 — Zresztą on wyjechał i dopiero za dni kilka powróci.
 — Ale za powrotem go zobaczę?
 — Przyrzekam to pani.