Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/430

 — Co tydzień.
 — Więc go kochasz?
 — Tak, panie, kocham go.
 — Ale jakżeż mogłaś rozrządzać sercem swojém, wiedząc, że nie sama od siebie zależysz?
 — Od lat szesnastu nic o rodzinie mojéj nie słyszałam, nie mogłam więc przypuszczać, że ona teraz zgłosi się do mnie, czyli raczéj, że ohydny podstęp wyrwie mnie z tego ustronia, w którém dotąd tak spokojnie żyłam.
 — Więc ciągle myślisz, że ten człowiek kłamał przed tobą, że on nie jest ojcem twoim?
 — Niestety! panie, już nie wiem w co wierzyć, i rozum mój błąka się w owéj gorączkowéj rzeczywistości, która mi się snem być wydaje.
 — Ale czemużeś się raczej serca swego nie pytała, Heleno? Czyliż ono ci nic nie mówiła, gdy ten człowiek był przy tobie?
 — O, przeciwnie, tak długo póki przy mnie bawił,, byłam pewną, że on jest oj-