Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/422

prowadzono mnie tu zapewne przez omyłkę...
 — Bynajmniéj, odpowiedział książę. Kawaler de Chaulay tylko co ztąd wyszedł, a ja czekałem na panią.
 Gdy rejent mówił, Helena, uderzona czemś, co jéj nawet na chwilę dozwoliło o Gastonie zapomnieć, przyzwala na pomoc pamięć swoję i zawołała nagle:
 — O mój Boże! Jakżeż to dziwnie!
 — Co pani jest?
 — Tak, tak. Inaczéj być nie może...
 — Dokończ pani, bo nie wiem co chcesz powiedzieć.
 — O panie! odpowiedziała Helena ze drżeniem, jest to dziwnie, jak mi głos pański przypomina...
 Helena zatrzymała się.
 — Zapewne kogoś ze znajomych pani? zapylał rejent.
 — Przypomina mi osobę, z którą tylko jedyny raz w życiu byłam, ale głos jéj Utkwił w sercu mojém na zawsze.
 — I cóż to była za osoba? pytał rejent.