o książki poczciwego Nocé, te są znane, jako nauczające i stosowne do użytku kształcącéj się młodzieży; są one zupełnie na równi z brewiarzem pana de Bussy Raboutin, który waszéj królewskiéj mości do czytania dałem, gdy lat 12 skończyłeś.
— Oj żmijko!
— Otóż najsurowsza skromność zdobi to schronienie. Obrałem je, by w niém roztrzeźwić syna. Ale pokazuje się, że nie jednakowo rzeczy widzimy, skoro je wasza królewska mość wybrałeś dla córki swojéj.
— A, Dubois! już mnie nudzić zaczynasz.
— Już kończę incedo ed fenem. Zresztą, pewnie córka waszéj królewskiéj mości pogodziła się z tém mieszkaniem, bo rozumie się, że jest równie pojętną, jak cała rodzina jaśnie oświeconego pana.
Rejent zadrżał, bo po tym wstępie, któremu szyderczy uśmiech Dubois towarzyszył, domyślał się, że coś smutnego posłyszy.
