Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/41

ry tylko co miał zapytać, o jakiéj tu ceremonii mowa.
 — To każę waszą, królewską mość wprost do kaplicy zaprowadzić.
 Książe i Dubois spojrzeli na siebie, jako ludzie, którzy nic nie pojmują, co się dzieje.
 — Do kaplicy? zapytał książe.
 — Tak jest, jaśnie oświecony panie, bo ceremonija zaczęła się już od dwudziestu minut.
 — Cóż to się znaczy? poszepnął książę, pochylając się ku opatowi, czyliżby i ta została mniszką?
 — Prędzejbym przypuścił, że ślub bierze, odpowiedział Dubois.
 — Do stu djabłów! krzyknął rejent. Brakowałoby tylko tego jeszcze! i rzucił się na wschody a zanim Dubois pospieszał.
 — Jaśnie oświecony pan nie każę się zaprowadzić? pytał szwajcar.
 — Niepotrzeba, wołał rejent już na końcu wschodów, znam drogę.
 Z zadziwiającą szybkością przy tuszy swojéj, przebiegał książę korytarze i poko-