Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/385

 — Mylisz się, Dubois. Chciałem się raz jeszcze widzieć z tym biednym młodzieńcem. Spróbuję, czy nie potrafię go skłonić, by od swojego odstąpił zamiaru.
 — A jeżeli odstąpi?
 — Ha! wtedy wszystko skończone: i cały spisek będę uważał jakoby nieistniejący wcale. Za prosty zamysł karać nie można.
 — Gdyby ktoś inny był na jego miejscu, oparłbym się temu, ale tak, czyń wasza królewska mość co się podoba.
 — Więc przypuszczasz, że się skłonić nie da?
 — Zupełniem o to spokojny. Ale gdy całkiem odmówi, gdy wasza królewska mość się przekonasz, że obstaje przy pięknym zamiarze zamordowania jaśnie oświeconego pana na dobre, oddasz go w ręce moje, nieprawdaż?
 — Tak, ale nie tutaj.
 — Dla czegóż nie tutaj?
 — Lepiéj, że go każesz w mieszkaniu jego aresztować.