Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/371

 — Mam rozkaz wyraźny, by tego pana młodego nie wpuszczać do pani.
 — A ja rozkazuję, byś go pani zaraz do mnie wpuściła.
 — Pani nie jesteś posłuszną ojcu swojemu, odpowiedziała pani Desroches w połowie z gniewem, w połowie z pewnym uszanowaniem. Niechętnieby to widział.
 — Mój ojciec nie ma tu nic do widzenia, a tém mniéj oczyma pani.
 — A któż rozrządza losem pani?
 — Ja, ja sama, zawołała Helena oburzona tą władzą, jakiéj ulegać miała.
 — Przysięgam, że ojciec pani...
 — Że ojciec mój zgodzi się na to, co uczynię, jeżeli jest moim ojcem.
 Słowo to, wymówione z całą dumą cesarzowéj, przygniotło panią Desroches przewagą swoją, z jaką było wyrzeczone, ograniczyła się więc na milczeniu, nieruszając się z miejsca, w czém ją i obecni naśladowali służący.
 — I cóż? rozkazałam, by drzwi otworzono, zawołała znowu Helena, i czyliż mój rozkazie zostanie wypełnionym?