Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/354

królewska mość nie leniwy gdy chodzi o wykonanie jakiéj niedorzeczności, dobył swojego rapiera i stawił czoło oficerowi.
 — I jakiż był skutek tego pojedynku?
 — Że jego królewska mość odebrał lekkie draśnięcie w łopatkę a natomiast przeszył na wskróś piersi przeciwnikowi swojemu.
 — Ależ ta rana nie jest niebespieczną, jak sądzę? zapytał rejent z zajęciem.
 — Nie, na szczęście.
 — Bogu dzięki!
 — Ależ to nie wszystko jeszcze.
 — Jakto?
 — Zdaje się, że jego królewska mość upatrzyłeś sobie cóś do tego oficera.
 — Nie widziałem go nigdy przedtem.
 — Jak gdyby książęta potrzebowali widzieć tych ludzi, którym chcą dokuczyć. Oni w oddaleniu ranią.
 — Cóż chcesz powiedzieć? gadajże.
 — Chcę powiedzieć, żem się wywiedział, iż oficer ten już był kapitanem od lat ośmiu, i gdy wasza królewska mość zostałeś rejentem, kazałeś go skasować.