Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/346

 — Niechżeż więc zostaną, ale odpowiesz mi za to.
 — Nie chciałbym jednakże brać na siebie takiéj odpowiedzialności. Ja, bo nie jestem skromnisią; więc lepiéjby może było, kazać wszystkie ściany obedrzeć.
 — Ba! na dzień jeden tylko, to niewarte. Może to cóś mitologicznego, czy nie?
 — Hm! mruknął Noci.
 — A zresztą zabrałoby to wiele czasu, gdy tylko parę jeszcze godzin mam przed sobą. Dajżeż mi zaraz klucze.
 — Tylko do siebie pobiegnę, za kwandrans będziesz je wasza królewska mość miał.
 — Do widzenia się, Nocé! daj mi rękę. Żadnych czatów, żadnéj ciekawości, proszę cię o to!
 — Jadę na polowanie i dopiero wtedy wrócę, gdy wasza królewska mość rozkażesz.
 — Jesteś poczciwy i usłużny. Do widzenia się jutro!
 Pewien przyzwoitego dla córki mieszkania rejent zaraz przyzwał panią Desroches