Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/339

 — Zaraz.
 Tapin zwrócił się ku drzwiom.
 — Nie, poczekaj... namyśliłem się. Jutro rano będzie dość czasu.
 — A teraz, ozwał się Tapin, zatrzymując się znowu, czy pozwolisz sobie jaśnie wielmożny pan jednę osobistą zrobić uwagę?
 — Gadajże!
 — Jako ajent jaśnie wielmożnego pana pobieram dziennie trzy talary.
 — Czy to niedosyć, hultaju?
 — Dla ajenta dosyć, i nie żalę się na to. Ale, widzi Bóg, że za mało dla kupca. O, bo to głupie rzemiosło.
 — Pij dla rozrywki!
 — Znienawidziłem wino, odtąd jak je sprzedaje.
 — Bo widzisz jak się ono robi. Ale pij szampańskie, muszkatellowe, rozynkowe, jeżeli takie istnieje, a Bourguignon za wszystko zapłaci. Ale, otóż i rzeczywiście miał napad apoplektyczny, popełniłeś więc tylko chronologiczne kłamstwo.
 — Na prawdę, jaśnie wielmożny panie?