Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/319

nasi Bretończykowie są niepospolici ludzie? Daléj panie, daléj.
 Ale pomimo tego zachęcającego wezwania, Gaston milczał.
 — I cóż daléj, mój panie? zapylał rejent, którego ciekawość obudziła się pomimowolnie. Słucham.
 — To nie jest mój sekret, jaśnie oświecony panie.
 — Więc nie posiadam zaufania waszych przewodzców.
 — Przeciwnie... wasza ekcelencja sam jeden je posiadasz.
 — Rozumiem. Ale kapitan jest przyjacielem naszym i ręczę panu za niego, tak jakby za samego siebie.
 — Moje instrukcje nakazują mi powierzyć się tylko waszéj ekscelencji.
 — Powiedziałem już panu, wyrzekł reent z pewną dumą, że ja ręczę za kapitana.
 — W takim razie, odparł Gaston z głębokim ukłonem, powiedziałem waszéj ekscelencyi już wszystko, com mógł powiedzieć.
 — Czy słyszysz kapitanie? zawołał rejent, więc nas zostaw samych.