Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/294

 — To znaczy, jaśnie oświecony panie, że zmieniam barwę i z lisa przemieniam się w lwa. A teraz panie chemiku i panie sekretarzu, zróbcie mi tę przyjemność i idźcie sobie gdzieindziéj, wypchać słomą ptaka i list przeczytać.
 — A to dla czego? zapytał rejent.
 — Bo mam z waszą królewską mością o ważnych przedmiotach do mówienia.
 — Idź do djabla z twojemi interessami! czas minął, przyjdź jutro, zawołał rejent.
 — Wasza królewska mość nie zechcesz; ażebym do jutra w tém brzydkim okryciu pozostał. Mógłbym nagle umrzéć. Byłbym niepocieszony!
 — Zrób jak ci się podoba. Postanowiłem sobie, że resztę dnia rozrywce poświęcę.
 — To doskonale! bo ja właśnie przybyłem, skłonić waszą królewską mość, byś się także przebrał.
 — Ja? co ty gadasz Dubois? wymówił rejent, przypuszczając, że Dubois mówi tylko o jednej z jego zwyczajnych maskarad.
 — Aż ci ślinka do ust idzie, panie Alain, nieprawdaż?
 — I cóżeś urządził? gadajże.