Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/26

 — Nie, panie, to nie to.
 — A więc cóż? mów otwarcie.
 — Otóż znudziły mnie zabawy i przedsięwzięłam cóś innego robić.
 — I cóż będziesz robiła?
 — Otóż niebawem zwiedzę z zakonnicami mojemi sklepienie, gdzie spocznie ciało moje, i miejsce w którem mnie pogrzebią.
 — Niech mnie diabli wezmą! ozwał się Dubois, na czysto straciła głowę jaśnie oświecony panie.
 — Będzie to bardzo budującém, nieprawdaż moi panowie? zapytała ksieni poważnie.
 — Niezawodnie; i nie wątpię, że gdy to się rozgłosi, więcéj się z tego naśmieją aniżeli z biesiad twoich.
 — Chodźcie panowie! mówiła daléj, chce się położyć na chwile w mojéj trumnie: jest to upodobanie, które powzięłam od niejakiego czasu.
 — Masz pani czas po temu, rzekł Dubois, a zresztą ta rozrywka nie jest wynalazku pani, bo ją sobie wymyślił Karól V,