Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/250

ustrzedz, pomimo całéj mocy nad sobą, ażeby, jak najwidoczniej nie wykrzywać twarzy.
 Gospodarz, który go śledził oczyma, widział to skrzywienie się z uśmiechem zadowolenia.
 — Gdzież on mieszka ten poczciwy kapitan la Jonąuière? zapytał Dubois, ażeby o czemś mówić.
 — To są drzwi od jego pokoju, odpowiedział gospodarz. Wołał mieszkać na dole.
 — Rozumiem. Okna zapewne są od ulicy?
 — Są jeszczo i drzwi, które wychodzą na ulicę Deux-Boules z tego pokoju.
 — Ale ta wrzawa nie przeszkadzaż mu?
 — O, ma on i drugi pokoi na górze, raz tutaj spi a drugi raz Łam.
 — Jak Dyonizy tyran, wyrzekł Dubois, niemogący się otrząść z swoich przytoczeń łacińskich albo historycznych.
 — Co pan mówisz? zapytał gospodarz Dubois się spostrzegł, że znowu był nierozważny, i przygryzł usta. W téj chwili,