Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/23

dzo zajęci ludzie i wrzucali w płomień różne dziwacznych kształtów przedmioty.
 — Cóż to jest? zwrócił rejent zapytanie do ciekawie przypatrującego się Dubois.
 — To, co się teraz pali? zapytał opat.
 — Tak jest.
 — Na uczciwość, jaśnie oświecony panie że to zupełnie jest podobne do basetli.
 — Jest to rzeczywiście basetla, ozwała się ksieni, basetla moja, doskonała basetla Valery’ego.
 — I ty to palisz? zawołał rejent.
 — Te wszystkie instrumenta są tylko źródłem zguby, odrzekła ksieni tonem, który najgłębszy żal i skruchę oznaczał.
 — Ach! ach otóż i klawikord! przerwał jéj książę.
 — Mój klawikord, panie; był tak doskonałym, że mnie zwracał do myśli światowych. Dziś rano skazałam go na zagładę.
 — Jakiemiż to papierami i księgami podtrzymują ten ogień? zapytał Dubois, któ-