Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/224

 — Była noc, mówię ci. Mówił tylko zemną.....
 — W takim przypadku zapalają, się świeczniki, które tu widzę, wyrzekł z zimnym uśmiechem.
 — To dobrze, kiedy kto chce być widzianym, ale nie, kiedy są powody, by się ukrywał.
 — Co ty mówisz? wyrzekł Gaston zamyślony. Jakież powody może mieć ojciec, by się przed córką swoją ukrywał!
 — Bardzo słuszne. I ty, jako człowiek poważny, prędzéjbyś to mógł pojąć, aniżeli ja. A jednakżeż mnie nie dziwi....
 — O, moja kochana Heleno, cóżeś mi to powiedziała!... Straszną wznieciłaś obawę w mej duszy!
 — Przestraszasz mnie tą twoją obawą.
 — Powiedz mi, o czemżesz ci mówił twój ojciec?
 — O miłości, którą zawsze czuł dla mnie.
 Gaston się poruszył niespokojnie.
 — Przysięgał mi, że odtąd już szczęśliwą będę; że pragnie wszelką usu-