Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/222

 — A więc, wystaw sobie moją radość, Gastonie: bo tutaj znajduję takąż samą opiekę, tęż samą miłość, lecz trwalszą jeszcze.
 — Jakto? zapytał Gaston zdziwiony.
 — Bom znalazła....
 — Co takiego, w imię Boga!
 — Mojego ojca....
 — Twojego ojca! ach, moja Heleno, jakżem szczęśliwy! dzielę twoję radość. Jakież to szczęście! ojciec będzie czuwał nad moją kochanką, nad żoną moją.
 — Będzie czuwał.... zdaleka.
 — Jakto! więc się rozłącza z tobą?
 — Niestety! podobno że świat nas rozłącza.
 — Czy w tém jest jaka tajemnica?
 — Nawet i dla mnie. Bo możesz sobie wystawić, że gdyby nie tak było, już byś wiedział o wszystkiém: dla ciebie nie mam żadnéj tajemnicy.
 — Jakieś nieszczęście familijne..... proskrypcja rodziny twojéj.... Jakieś czasowe przeszkody!
 — Nic o tém wszystkiém nie wiem.
 — A więc jak najwyraźniéj sekret.