Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/217

 — Jakto! milcz?
 — Ani słówka więcéj o tym przedmiocie, zakazuje ci to, wyrzekł rejent z powagą.
 — O, widzę, że i wasza królewska mość przykry miałeś sen, czy mogę go wytłumaczyć?
 — Panie Józefie, odeśle cię do bastylji.
 — Do bastylji, skoro tylko wasza królewska mość zechcesz; ale ta Bretonka...
 — Jest moją córką! panie opacie.
 Dubois się cofnął o kilka kroków, a jego uśmiech szydzący ustąpił przed wyrazem najwyższego zdumienia.
 — Córka!... jaśnie oświeconego pana!.... Któż jest jéj matką, u licha?
 — Najgodniejsza kobieta, i która miała ten zaszczyt, umrzeć, zanim ciebie poznała.
 — A dziecko?
 — Diecie ukryto, by go nie plamiły spojrzenia tak ochydnych istot, jak ty jesteś.
 Dubois się skłonił głęboko, z wyrazem wysokiego poszanowania ale oraz i z mi-