Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/210

 Rejent spał jeszcze.
 Dubois stanął przy łóżku i przypatrywał mu się z uśmiechem, który miał cóś małpiego lecz i szatańskiego zarazem.
 Nakoniec postanowił go obudzić.
 — Hejże! jaśnie oświecony panie, zbudź się wasza królewska mość.!
 Książe otworzył oczy, zobaczył Dubois, i chcąc go się pozbyć opryskliwością, do któréj minister jego tak nawykł, że się po nim przemknęła, jak woda po płótnie woskowaném, zawołał:
 — Ach to ty, opacie! Idź sobie do diabła!
 I obrócił się twarzą do ściany.
 — Od niego właśnie wracam, jaśnie oświecony panie, ale że był bardzo zajęty, więc mnie odesłał do waszéj królewskiéj mości.
 — Daj mi pokój. Zmęczonym.
 — Bardzo wierzę. Noc była burzliwą, nieprawdaż?
 — Cóż przez to chesz powiedzieć? zapytał książę obracając się w połowie.
 — Powiadam, że to, cóś jaśnie oświecony pan zeszłej nocy robił, nie jest